قانون بلدیه مصوب مجلس اول، اولین قانون مدیریت شهری جدید در ایران بود و تا سال 1309 اجرا شد. این قانون برای اداره شهرها نوشته شده و در آن وظایف بلدیه و وجوه مختلف اداره شهر آمده است. طبق این قانون بلدیه وظیفه داشت فقرای شهر را سامان داده، بناهای خدماتی و تأسیساتی ایجاد کند و فضاهای عمومی شهر را بهبود بخشد. اجرای این وظایف سبب شد تأسیسات و فضاهایی در شهر ساخته شود و کارکردهای جدیدی به تبع آنها رواج یابد که تا قبل از آن رایج نبود.
کتاب قانون بلدیه تهران سه فصل دارد؛ در فصل اول قانون بلدیه و نظام اداری – اجرایی اداره بلدیه و در فصول دوم و سوم به اقدامات قانونی بلدیه پرداخته شده است.
چاپ اول 1405؛ 239 صفحه